- Zomaar een berichtje -

Op zoek naar wat zelf geschreven teksten waarvan ik dacht te vinden in de lade van de kast,

zag ik een stapeltje documenten waarvan ik wist dat het verdriet heeft gebracht.

Terwijl ik ze uit de lade haalde voelde ik de woorden opkomen:

" VREUGDE EN VERDRIET STAAN DICHT BIJ ELKAAR"

Mijn gedachten dwaalden af naar mooie herinneringen die voorbij kwamen.

"Ja dacht ik" vele mooie herinneringen zijn voorbij gegaan en even zag ik mezelf

weer terug ik een periode waar gelachen werd met vrienden en dierbaren.

Zelf ben ik nu 79 en mijn zoon overlijd op 13 aug 2025 op 61 jarige leeftijd.

 *Het ergste wat een moeder kan overkomen*

Maar ondanks dat ik weet dat de ziel het lichaam verlaat en door gaat

naar een andere demensie op ziels niveau doe het vreselijk veel pijn.

We hebben samen ups en downs gedeeld, we hebben gelachten om zijn humor en vooral

de herinneringen... De kleine mooie jongen die hij was en altijd is gebleven.

...Maar ondanks dat alles'

ben ik ook dankbaar omdat er nog wel via andere wegen contact kan zijn

 Henk wist wat hij kon doen om contact te maken na zijn overgang.

En zo kom ik regelmatig iets tegen waarvan ik weet dat hij er weer even was.

Zoals een bloem die opeens ergens lig waar dat niet kan,  of ik trek een kaart

waarop staat dat ik me geen zorgen om hem hoef te maken en hij gelukkig is.

En dan kijk ik naar dat lachende gezicht en denk ik,...' ja zo ken ik je weer.

-Toeval bestaat niet-

Er gebeuren soms dingen in ons leven dat je ergens aan denk of de telefoon gaat  terwijl

je net aan die persoon denkt. We zijn soms te druk bezig met de dagelijkse dingen dat

we vergeten naar onze Intuitie te luisteren, het stille stemmetje dat ons dagelijks influister

"IK BEN ER"

'Lieve Bezoeker, fijn dat je er even was.

en bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

-Maaike-